W przypadku nieznanego fluoroaktywnego pierwsze działanie polega na określeniu jego typu jonowego.następnie potwierdzenie za pomocą spektroskopii podczerwieni (IR) lub rezonansu magnetycznego jądrowego (NMR)Następnie mierzone są składniki czynne. W razie potrzeby zawartość fluoru można określić za pomocą metod chemicznych, chociaż operacja ta jest uciążliwa.Chromatografia może być wykorzystana do określenia głównego zawartości, ale wymaga to pobierania standardowych próbek i ustanowienia odpowiedniej metody separacji.

 

 

 

(1) Metoda titracji azotanu toru: Po rozkładzie próbki metodą kolby tlenowej lub innymi technikami fluor organiczny przekształca się w fluorek wodoru (HF).Następnie jest on titrowany przy użyciu standardowego roztworu azotanu toru w określonych warunkach kwasowości..

 

 

(2) Metoda elektrody selektywnej dla jonów fluoru: Zaletami stosowania elektrody selektywnej dla jonów są prędkość, wrażliwość i prostotę.Unika kłopotów z oddzieleniem się jonów interferujących.Może być również stosowany do bezpośredniego pomiaru nieprzezroczystego roztworu i niektórych lepkich płynów.

 

 

Chromatografia jest najczęściej stosowanym narzędziem analizy ilościowej.Jest to technika separacji, w której proces separacji mieszaniny próbki polega na ciągłym rozłożeniu składników między dwiema fazami w kolumnie chromatograficznejJedna faza jest stacjonarna (faza stacjonarna), podczas gdy druga jest płynem (gazem lub płynem), który przenosi mieszaninę próbki przez fazę stacjonarną (fazę ruchomą).

 

W związku z różnicami w charakterze i strukturze składników w mieszaninie,siła sił pomiędzy komponentami a fazą stacjonarną zmienia sięW miarę przemieszczania się fazy ruchomego mieszaninę poddawane jest wielokrotnym równowagom podziału pomiędzy dwiema fazami, co powoduje różne czasy retencji dla każdego składnika,powodując ich wyciek z fazy stacjonarnej w określonej kolejnościW połączeniu z odpowiednią metodą wykrywania po kolumnie osiąga się oddzielenie i wykrywanie każdego składnika mieszaniny.

 

 

Chociaż chromatografia oferuje znaczące zalety w określeniu zawartości czynników powierzchniowych,W przypadku tysięcy rodzajów czynników powierzchniowo czynnych, zwłaszcza fluoroczynników powierzchniowo czynnych, pozostaje wiele metod analitycznych do opracowania.Natomiast metody analizy chemicznej, chociaż są uciążliwe, są bardzo wszechstronne i pozostają niezastąpionymi narzędziami analitycznymi.

 

 

Przed przeprowadzeniem analizy strukturalnej konieczne jest oddzielenie składnika powierzchniowo czynnego od próbki.Następnie próbkę analizuje się za pomocą IR i NMR w celu uzyskania widma, które są porównywane ze standardowym widmem, co umożliwia ogólnie określenie, czy ten czynnik powierzchniowy jest anionowy, kationowy, czy niejonowy.Standardowe widma amfoterycznych czynników powierzchniowo czynnych są stosunkowo rzadkie.

 

(1) Ultrafioletowa spektroskopia widoczna (UV-Vis): Metoda ta umożliwia jedynie identyfikację substancji zawierających chromofory, takie jak nienasycone podwójne wiązania lub węglowodory aromatyczne.Nie jest w stanie zidentyfikować substancji nasyconych (ponieważ nasycone pojedyncze wiązania nie wchłaniają promieniowania UV), ani też nie potrafi rozróżnić izomerów o podobnej strukturze.

 

(2) Infraczerwona (IR) spektroskopia: Spektroskopia IR jest prosta, szybka i najbardziej przydatne narzędzie do wyjaśnienia strukturalnych czynników powierzchniowo czynnych, z szerokim zastosowaniem.porównanie uzyskanego widma IR ze standardowym widmem może dać bardzo dokładne wyniki.

 

(3) Spektroskopia rezonansu magnetycznego jądrowego (NMR): ), w tym spectroscopy NMR1H,19F, oraz