Perfluorotributyloamina to wysokowęglowy fluorowany płyn charakteryzujący się wysoką zdolnością przenoszenia tlenu, bezbarwnością, przezroczystością i ciężarem właściwym większym niż woda. Początkowo opracowana jako substytut krwi do krążenia pozaustrojowego w chirurgii kardiochirurgicznej, została niedawno wykorzystana w okulistyce ze względu na swoje unikalne właściwości fizyczne. Służąc jako tymczasowa tamponada wewnątrzgałkowa, znacząco poprawia techniki chirurgiczne poprzez spłaszczanie i utrwalanie siatkówki.

 

Perfluorotributyloamina jest bezbarwna, przezroczysta i ma niską lepkość, co ułatwia jej wstrzykiwanie i usuwanie. Jej współczynnik załamania światła jest zbliżony do wody, ale ciężar właściwy jest większy i posiada silne napięcie powierzchniowe, będąc niemieszalną z wodą. Po wstrzyknięciu do oka tworzy interfejs menisku na powierzchni siatkówki, wywierając w ten sposób efekt spłaszczania i utrwalania siatkówki. Jako tymczasowa tamponada wewnątrzgałkowa, do tej pory nie zaobserwowano toksyczności chemicznej.

 

U pacjentów z olbrzymimi rozdarciami siatkówki, szczególnie u tych z odwróconymi płatami tylnej siatkówki, ponowne przytwierdzenie za pomocą wymiany płyn-gaz było historycznie trudne. Wyzwanie to było spotęgowane w przypadku braku obrotowego stołu operacyjnego. Zastosowanie perfluorotributyloaminy znacznie upraszcza procedurę. Po witrektomii i złuszczeniu nieprawidłowo proliferujących błon, gdy ruchomość siatkówki jest zasadniczo przywrócona, powolne wstrzykiwanie perfluorotributyloaminy przed tarczą nerwu wzrokowego stopniowo spłaszcza siatkówkę, jednocześnie wypychając płyn podsiatkówkowy (SRF) przez obwodowe pęknięcia.

 

W przypadkach z resztkowymi błonami nadrzęskowymi, interfejs ułatwia ich identyfikację i złuszczanie. Pozwala to na naprzemienne wstrzykiwanie i złuszczanie, aż do całkowitego spłaszczenia siatkówki. Następnie stosuje się endofotokoagulację lub zewnętrzną krioaplikację na krawędziach pęknięć. Siatkówki spłaszczone przez ten wysokowęglowy fluorowany płyn wykazują dobrą stabilność, zapobiegając ześlizgiwaniu się na krawędziach rozdarć i minimalizując resztkowy płyn podsiatkówkowy.

 

Podstawowe zasady są następujące:

 

 

Ważna uwaga: Ważne jest, aby zapobiec tylnej migracji płynu podsiatkówkowego, ponieważ może to zakłócać śródoperacyjne stosowanie lasera. Sytuacja ta zazwyczaj pojawia się, gdy płyn podsiatkówkowy przed interfejsem ciężkiego płynu nie jest całkowicie odprowadzony. Dlatego przed usunięciem ciężkiego płynu należy wykonać zlokalizowaną wymianę płyn-gaz w górnej części interfejsu. Następnie gałkę oczną należy przechylić z dala od pęknięcia, aby wypchnąć obwodowy płyn podsiatkówkowy i spłaszczyć obwodową siatkówkę. Dopiero wtedy należy usunąć ciężki płyn i zastąpić go wymianą powietrze-płyn.